Transcript finale Pitchwedstrijd 2021

Hier lees je het transcript van de bloedstollende finale van de vernieuwde Pitchwedstrijd. Het transcript is live getranscribeerd, er kunnen dus nog foutjes in zitten. Als je er een ziet, laat het ons weten! Sprekers: Arco Gnocchi (Dag en Nacht Media), Freek Heinen (Topcast media) en Ebissé Wakjira-Rouw (Dipsaus) en Mila-Marie Bleeksma (Podcastfestival).

Welkom bij de podcast van het Podcastfestival 2021. Dit festival vond plaats van 23 t/m 26 september in Groningen, Amsterdam, Nijmegen en Utrecht. In deze podcast hoor je een selectie van de programmering terug.

In deze aflevering hoor je de finale van de Pitchwedstrijd, die plaatsvond in de Tolhuistuin in Amsterdam. De pitchwedstrijd werd dit jaar mede mogelijk werd gemaakt door de productiehuizen Dag en Nacht Media, Topcast media en Dipsaus, en door Zoom van de audio hardware.

Iedereen met een goed idee mocht een pitch insturen in de categorieën verhalend/journalistiek, fictie of talkshow. Dat deden meer dan 50 mensen! De productiehuizen kozen ieder drie finalisten uit de inzendingen.

Mila-Marie: ja, oké, nou hallo, welkom, super leuk dat jullie zijn gekomen. Ik ben benieuwd of er ook mensen zijn die finalisten zijn. Dat gaan we zo misschien wel zien. Mijn naam is Mila-Marie, ik ben producent van deze pitchwedstrijd en vandaag ook jullie host. Ik zal eerst even kort wat over de pitchwedstrijd vertellen, want het is de eerste keer dat we dat in deze vorm hebben gedaan. Vorig jaar hadden we nog geen categorieën, dus het was ook voor ons nieuw. Vorig jaar kon je gewoon een pitch insturen en dan kon je een jaar begeleiding van dag en nacht media winnen en dat was het, maar het podcastlandschap groeit en de pitchwedstrijd willen we daar ook in mee laten groeien. Dus het breidt uit een wij breiden daarin ook uit. Dus dit jaar hadden we drie categorieën, met daar ook aangekoppeld drie productiehuizen. En dan begin ik met de categorie talkshow. Welkom Ebisse Rouw, medeoprichter van dipsaus. Dipsaus heeft als podcastproductiehuis daarna nog meer podcast gemaakt zoals fufu en dadels en tegenwoordig ook spectrum. En dit jaar dus verantwoordelijk voor categorie talkshow, ik zou zeggen geef haar een groot applaus. 

Applaus uit de zaal

Ebisse: hallo allemaal 

Mila-Marie: Dan aan mijn rechterkant Freek Heinen. Directeur van topcast media. Jullie hebben eigenlijk als een van de eerste commerciële productiehuizen een fictiepodcast uitgebracht: staatsgeheimen. En jullie zijn ook verantwoordelijk voor de categorie fictie. Dat vind ik cool omdat het redelijk nieuw is en heel erg upcoming dus ik vind het tof dat jullie je hier aan wagen en ook hier aan mee doen. Mag ik ook een groot applaus voor Freek

Applaus uit de zaal.

Freek: dankjewel 

Mila-Marie: En als laatste zit daar Arco Gnocchi, zeg ik dat goed?

Arco: helemaal, helemaal

Mila-Marie: Yes

Gejuich uit het publiek

Mila-Marie: onder andere host bij de pakschaal podcast. Een groot fanbase zit daarachter, zoals daar. Arco is hoofdredacteur van dag en nacht media, dit jaar verantwoordelijk voor verhalende journalistiek. En ook heel tof, jullie hebben al twee jaar de begeleiding op je genomen van de winnaars van de pitchwedstrijd, en dit jaar dus in een specifieke categorie. Mag ik ook een groot applaus voor Arco. 

Applaus

Arco: Dank u, dank u

Mila-Marie: we hebben dit jaar ook meer pitches dan de afgelopen twee jaar binnengekregen. We hadden er vorig jaar 30 en dit jaar 53, waarbij het grootste gedeelte toch wel zat in verhalende journalistiek. Bijna meer dan de helft. Hoe was het om de afgelopen week 30 pitches door te moeten in een paar dagen? 

Arco: ja ik zei al tegen Freek, het is nu zo druk dat ik het minst tijd heb voor de leukste dingen, en dit was zeker een heel leuk iets alleen het kwam bovenop het dagelijks werk, waardoor ik vrees ook de inzendingen werden gerate op basis van mijn humeur. Dat is niet helemaal eerlijk natuurlijk, maar zo ging dat. Dat heeft een bijzondere selectie opgeleverd. 

Mila-Marie: Fictie? Nouja het is best wel een niche waar we het over hadden

Freek: Klopt

Mila-Marie: toen je de inzendingen zag, wat dacht je?

Freek: nou het was redelijk uiteenlopend, en in fictie kun je natuurlijk allemaal kanten op. Ik had iets minder inzendingen dan Arco, maar toch wel een stuk of 7 of 8 geloof ik. Uiteindelijk 3 finalisten die denk ik allemaal hele originele ideeën hebben. Het was nog best lastig om tot 3 finalisten te komen, want er zaten heel veel goeie tussen. 

Mila-Marie: Hoe heb jij dat ervaren Ebisse? 

Ebisse: ik heb het samen met Marja beoordeeld, de medeoprichter van dipsaus. In onze categorie waren er volgens mij 11 inzendingen en we hadden best veel moeite om er eentje uit te kiezen, en uiteindelijk hebben we echt gekeken naar wat mist er en welke podcast is het dichtbij ons. Het moet een goede match zijn met ons, want we gaan een jaar samenwerken. Uiteindelijk hebben we daarop een selectie gemaakt. 

…en misschien ook wel pitches die heel interessant waren. Een ander platform, een andere omroep.

– Er waren twee pitches die ik persoonlijk heel interessant vond, die echt potentie hadden, maar het is niet iets wat ik voor elkaar zou kunnen krijgen. Dat heb ik aangegeven op het feedbackformulier. Geef het niet op.

-Pitches waar je een halve NRC-redactie voor nodig zou hebben, dan moet je realistisch zijn. Op dit moment kunnen wij dat niet te doen. Maar dat betekent niet dat het een slecht idee is.

– Dus mochten er mensen luisteren of in de zaal zitten die niet door waren, maar je wil het graag maken: doe het gewoon. Want dat je nu niet in de finale staat, betekent niet dat je een slecht idee had. Het concept is als volgt: we gaan gewoon elke podcast luisteren. We gaan alle categorieën af. En dan bespreken we met elkaar wat we ervan vonden, de jury bespreekt dat, ik ben objectief. En uiteindelijk kiest het productiehuis zelf welke podcasts ze meenemen. Maar er is nog geen winnaar, er zijn nog geen personen gekozen die het gaan worden. We gaan hier ook even zitten voor de vorm. Dus ik zou zeggen: laten we gewoon beginnen. We beginnen met de categorie verhaal en journalistiek, die van Arco. Arco heeft hem ook als enige nog gehoord. We beginnen met Femke, ben je hier? Welkom.

-No pressure.

– Je moet ook even reclame maken. Voordat we begonnen, hadden we het over iets wat jij wil maken. Daar ben ikzelf heel erg in geïnteresseerd. Je hebt een ansichtkaart gevonden die je zelf ooit gekocht hebt en daar ben je het verhaal over aan het uitzoeken, toch?

– Dat klopt.

[FRAGMENT] Ik besloot een mail met alle gegevens van mijn kaart te versturen.

-Met Lodewijk van Buuren.

– Vervolgens vertelde deze meneer mij dat de kaart zelf niet bijzonder is, maar degene die hem heeft geschreven wel.

Ik ben bang.

-Siri breekt in.

Hallo, meneer Van Buuren, hoi.

Zo, maat! Dat huis is 2 miljoen.

– Hier moet je stoppen, dit is een hele goeie pitch. Want we kunnen we in jouw serie gaan luisteren, toch? Het verhaal achter de kaart.

– Ja. Arco, je zit te lachen.

– Ja, dat gedeelte met maat is mijn favoriete onderdeel. Wat me er zo in aansprak: het is compromisloos. Je probeert er niet een soort urgent haakje aan te hangen. Behalve dat je zegt: in coronatijd komen de muren op je af. Je doet het als puzzel voor jezelf. Het is heel erg op jouw tempo, je neemt ons mee. Dat vond ik er heel erg prettig aan en je maakt me nieuwsgierig, dat is helemaal leuk. Maat, het bleef heel speels, dat vond ik heel fijn om een keer zo meegenomen te worden in een niet al te ingewikkelde maar wel intrigerende puzzel.

– Ebissé, als je luistert, heb je er een gevoel bij?

– Het eerste wat ik dacht: is dit niet een beetje intrusive?

– Net als met die Limburgse podcast die je als voorbeeld aanhaalt, De laatste dans.

– Het is een ansichtkaart, iemands verhaal. Hoe ik erin sta: verhalen zijn het waard om verteld te worden, maar moeten we alles vertellen? Het verhaal van iemand anders? Ik sta daar vrij terughoudend in. Het is niet This American Life, maar die ene serial-podcast, die vond ik ook te intrusive. Het is niet altijd aan ons om iedereens verhaal te vertellen.

– Ik denk ook dat podcasts echt een kans zijn om dat morele aspect te gebruiken: tot hier en niet verder. In plaats van de camera’s laten draaien en mensen hun leven binnendringen.

– Freek?

– Ik zit een beetje in het midden. Enerzijds vind ik het mooi dat het compromisloos is. En dat het, met alle respect, niet de relevantie heeft om grote problemen op te lossen. Voor mijzelf, dat is mijn ding, word ik niet echt getriggerd. Maar dat komt misschien ook doordat ik niet weet wat er op de ansichtkaart staat. Wie is het? Qua vorm is dit niet helemaal mijn stijl. Maar ik denk wel dat het een heel mooi verhaal kan zijn, volgens mij schrijf je dat zelf ook, omdat je juist met andere ogen naar iets gaat kijken.

– Als je een spanningselement erin verwerkt, kan het heel interessant zijn.

– Er is in elk geval een huis van 2 miljoen.

– Maat!

– Goed, laten we naar de volgende gaan. De W-tapes. Zijn jullie aanwezig, Sanne en Sidney? Er zijn trouwens ook mensen aanwezig via de stream, twee vrouwen in Marokko die een podcast maken over in Marokko wonen.

– Ik dacht Within Temptation.

– Misschien zijn ze fan, wie weet.

– Maar ik denk niet dat ze terug kunnen praten, het is eenrichtingsverkeer.

[FRAGMENT] Het is 1996. Zoekmachine Ilse gaat online, de Erasmusbrug wordt geopend en alsof er geen 25 jaar tussen zit, valt Kabul in handen van de taliban. Een jaar later brengt Within Temptation hun eerste album uit. Ze groeien uit tot een van de succesvolste bands van niet alleen Nederland, maar binnen hun genre.

-WT is onlosmakelijk verbonden met de wereld waarin ik opgroeide, een wereld die onvermijdelijk zal veranderen.

VO: in deze podcast duiden twee historici de afgelopen decennia aan de hand van de Nederlandse band die tegen alle verwachtingen in wereldberoemd werd.

– We gaan op zoek naar verhalen achter de muziek en hoe dit allemaal samenhangt met thema’s. Maar ook de apocalypsen waarover gezongen wordt, videoclips en anekdotes die ik verzameld heb.

– Ik ben 25 en ik heb dit helemaal gemist. Of ben ik gewoon te jong?

– Ik ben 41 en ik heb het ook gemist, maar ik weet wel van het bestaan van de band. Ik word vaak geïntrigeerd door dingen die ik niet ken. Ik heb ooit in een busreis 18 uur naast iemand gezeten die een verfwinkel had en die vertelde de hele tijd over verf. Ik bleef de hele tijd aan zijn lippen hangen omdat hij er zoveel over te vertellen had. Ik wil WT niet vergelijken met verf, maar het is een wereld met allerlei lagen. Ze hebben zoveel meegemaakt met een heel trouwe schare fans. Ik vind vooral de mix van Nederland en internationaal heel interessant. In Amerika heb je een podcast over Dolly Parton. Daar deed me dit heel erg aan denken. Zij is nog langer bezig en ze is een nationaal icoon. Maar wat zegt zij over de status, de mindset van Amerika? Ik denk dat je met jullie framework een mooie combinatie kan maken van hoe de wereld om je heen verandert terwijl je je vastklampt aan je favoriete band, interessant.

– Komt Within Temptation jullie bekend voor?

– Ja, maar ik kan me geen liedje voor de geest halen. Toen ik opgroeide was alles heel gesegregeerd. Ik zat in die wereld en ik vond het echt helemaal niks, armoede, wapens. Maar het is interessant, er komt een band naar Parijs op 4 december. Het zou heel interessant zijn om een goed journalistiek werk hierover te maken. Ik zou het wel willen horen. Ik heb er helemaal niks mee, maar…

– Dat is altijd fijn om te horen. Het nu lijkt het alsof ik heel veel van WT weet, maar dat is helaas niet zo. Ik heb wel wat dingen geluisterd, maar het was echt een subcultuur toen ik op de middelbare school zat en ik behoorde niet tot die groep. Maar ik ben wel heel benieuwd… Hoe kun je ook de grote thema’s uit een lied trekken? Ik zou dan ook heel erg de muziek daarin betrekken en van daaruit de afleveringen insteken. Dan kom je wel weer bij een legal technisch probleem, kun je wel of niet die muziek gebruiken? Dat is altijd een crime.

– Die podcast over Dolly Parton is helemaal gemaakt met haar toestemming.

– Het zou interessant zijn om andere fans te spreken.

– Dat heb ik geprojecteerd op jullie idee, omdat ze buiten Nederland ook zo groot waren. Dat je dat daarin meeneemt.

– Het is in elk geval tof dat het concept jullie heel erg aanspreekt ondanks dat WT jullie niet zo aanspreekt.

– Misschien juist daarom, als het een band was waar ik veel van wist, was ik er misschien op een andere manier kritisch op geweest. Zoals ik de muziek ken, is het best wel grotesk gaat het over veel grote thema’s, een beetje apocalyptisch ook.

– Waar gingen ze over zingen dan? Ik heb geen idee.

– Heel dramatisch.

– Het is meer een spektakel.

Zoiets als 9/11, wat doet dat met de wereld?

– Voor mij voelt het altijd als een soort opera. Alles heel erg aangezet. Als je dat vet vindt, is het heel vet Ik snap ook dat andere mensen er gewoon helemaal niks van snappen.

– Ze gingen in een galajurk zingen, is dat het? Dan weet ik waar we het over hebben, interessant.

– Spannend! Laten we naar de volgende gaan luisteren, Ontsnapt uit Videoland. Michiel zit in het buitenland, dus hij kijkt mee via de stream als hij die aan de praat heeft gekregen. Hoi als je luistert.

[FRAGMENT] Waar zal ik eens beginnen? Dat kan natuurlijk maar één plek zijn, de videotheek.

Ben jij zo iemand van wie de kerstvakantie vroeger maar één ding betekende? Tien weekfilms voor een tientje. Ik was zo’n kind. In Leiden was er een plek waar je dan naartoe ging. Mijn vrienden gingen er ook heen. Het leek alsof de videotheek voor eeuwig was. Wist ik veel!

Want van de ene op de andere dag is Videoland in Leiden dicht en de eigenaar spoorloos. De kas is leeg en de inboedel blijkt verkocht. Het personeel staat voor een raadsel. Het lijkt wel het plot van een B-film. Wat is er gebeurd? Het is tijd om deze band nog een keer terug te spoelen om antwoord te krijgen op die ene vraag: hoe is hij ontsnapt uit Videoland?

– Ja, ik zat door die 33 inzendingen te grasduinen, zal ik maar zeggen. En hier wordt echt een verhaal verteld, in elk geval aangekondigd. Michiel is al een podcast aan het maken, in die zin loopt hij wat vooruit. Maar ik zat helemaal in een sfeer van Stranger Things. Ik heb zelf film- en tv-wetenschappen gestudeerd en in een videotheek gewerkt, dat hielp wel heel erg. Hier heb je ook een soort van intrusive alert, maar dit is wel iets meer publiek. Het is in het nieuws geweest.

– Wat ik dacht… Is het in het nieuws geweest met deze man?

– Het is een bekend verhaal dat nooit helemaal is onderzocht.

– Voor hetzelfde geld was hij er klaar mee en woont hij aan de andere kant van het land en zit hij nu in een podcast.

– En is het onderzoek al klaar? Stel je voor dat hij op onderzoek uitgaat en er is niks interessants. Wat doe je dan met de podcast?

– Het is een beetje alles of niets, dat vind ik er wel leuk aan. Het zei me wel iets, maar ik ben eerst gaan googelen. Wordt dit geen fictie? Want zo klonk het een beetje. Er is een goede Amerikaanse podcast die meer fictie is en aan de horrorkant zit, Video Palace. Dat heeft een vibe van de jaren 80 en 90. We mogen het niet te veel op sounddesign beoordelen, maar ik denk dat dat in dit geval heel goed werkt. En ik heb de pitches dus gelezen, niet gehoord. Voor mij sprong deze er het meest tussenuit. Ik voel een soort relevantie voor een verhaal: dit is een interessant verhaal, maar ook de manier waarop je het kan uitwerken… Je kunt iemand echt terugtrekken in die tijd.

– Heeft zo iemand jullie nodig? Want het is een ervaren…

– Wat ik de afgelopen tijd heb gemerkt, is dat de vraag andersom ook gesteld moet worden. Wat kunnen wij mensen bieden? Die laatste stap in begeleiding van een podcast en dat framework met eindredactie of technische middelen in plaats van vanaf nul iets opbouwen. Dat blijft toch een hekel punt.

– Het heeft ook te maken met wie we zijn en waar onze idealen liggen. Wij zijn heel erg grassroots, al heb je niks, kom maar met een idee.

-Deze verhalen komen er bij de omroep denk ik niet door.

– Misschien bij Videoland! Misschien zou dit als documentaire heel goed werken, met beeld.

– Ik denk dat je dit commercieel heel vet zou kunnen wegzetten. En in die zin, dat is ook jullie rol… Bij onze fictiepodcast waren wij veel meer de makers kaders aan het geven, maar tegelijkertijd zo vrij mogelijk. Zij weten wat ze willen, maar nog steeds… Ik heb hiervoor in de muziekindustrie gewerkt. Een muzikant moet vooral zijn ding doen, maar je hebt er veel aan als iemand met frisse en goede oren kan luisteren: hier ga je net iets te ver, of doe net iets anders, of pak net iets andere muziek. Ik denk dat als het product af is, dan begin je ook pas net. Dat is natuurlijk anders als je het via de NPO gaat doen, maar daar kom je ook niet binnen op basis van een pitch. Het voordeel van partijen zoals wij is dat als je enthousiast binnenkomt, dat we het gewoon kunnen gaan doen in plaats van dat je een boekwerk aan verantwoording moet schrijven.

-Wees niet bang, vorig jaar heeft iemand gewonnen met nul podcastervaring. Die is ook begeleid door Dag en Nacht Media. Dus je bent er niet geweest als je geen ervaring hebt.

– Wat ik zeg: ik wil mensen niet te veel beloven. Dan is het fijn als je met iemand werkt die zelf al op pad kan.

– Het is echt de bedoeling dat je tools aangeeft en aanreikt.

– Oké, laten we doorgaan, over Dipsaus gesproken, hoe jullie het zouden aanpakken. Jullie categorie, talkshow. Je hebt al gezegd hoe je het ervaren hebt. Je kreeg ze binnen en bent gaan luisteren, wat is je gevoel?

– Meestal doet onze producer en sound technician dit. Een van onze belangrijkste selectiecriteria is inclusiviteit. Op basis daarvan hebben we vrij snel een goede selectie kunnen maken. Dat was het allereerste. Ten tweede ga je ook kijken: is het ‘uniek’? In principe mogen er tien Dipsaus-podcasts zijn, het is niet Highlander, there can be only one. Maar het moet wel… Het moet een zekere… vonk hebben.

-Een groot deel van het podcastlandschap is talkshow, omdat mensen denken dat ze dat makkelijk kunnen opzetten. Waren er onderscheidende ideeën?

– Absoluut, we zijn wel tot een selectie van drie gekomen, dus op zich wel. Mag ik al over de podcast praten?

– Laten we eerst gaan luisteren. Ik ga er gewoon een aanzetten. We beginnen met Blind vertrouwen. Welkom, leuk dat jullie er zijn.

[FRAGMENT] Blind vertrouwen, de podcast over de ervaringsverhalen van succesvolle blinden en slechtzienden.

– In 2016 werd ik blind en raakte ik mijn been kwijt. Toen ik revalideerde, merkte ik op dat veel blinden en slechtzienden zich in een slachtofferrol plaatsen. Logisch, want er zijn weinig succesvolle verhalen bekend. Toen kwamen er mensen op mijn pad die zich niet hebben laten tegenhouden door een visuele beperking. Hun doorzettingsvermogen en passie inspireerde mij. En zo is Blind vertrouwen geboren. In deze podcast geef ik mijn gasten een podium om hun succesverhaal met ons te delen.

– Blind vertrouwen is een podcast waarbij vertrouwen een grote rol speelt. Wie beter dan gastheer Robert om het gesprek aan te gaan en familieleden te inspireren?

Ja, jullie hadden gezegd: twee jaar geleden heeft De witte stok gewonnen, met Tatjana en Sander. Maar jullie zeiden meteen: Dit is een ander verhaal, het wijkt af.

– Ja, nogmaals, het is een verhaal van met ons en niet zonder ons. Waarom bestaat Dipsaus? Op een gegeven moment hadden we geen zin meer om elke keer tegen die deur aan te schoppen. En, hoe zeg je dat, er waren volgens mij 11 inzendingen voor de talkshows. En mijn oog viel meteen hierop omdat we dachten, net zoals met De witte stok, er kan er niet maar een zijn. We moeten daarvan afstappen. En ze bieden hun gasten een podium om over hun verhalen te vertellen. Dat ze niet vanuit hun ervaringen lief en leed delen, dat vind ik heel interessant.

– Wat denken jullie als je ernaar luistert?

– Een goede titel, sowieso. Ik las vlak voor het fragment het verhaal van Robert zelf. Echt ongelooflijk dat je vanuit zoveel wilskracht kan vertrekken en hier nu zit met zo’n idee, zo’n levensopvatting. Daarbij voel ik me echt heel klein, het is echt heel stoer en indrukwekkend. En als je dat allemaal meeneemt naar de microfoon en het verhaal, dan ga je ook andere vragen stellen aan mensen en anders luisteren. Heel krachtig.

– En dat je daardoor een bredere doelgroep kan aanspreken. Ik denk dat iedereen dit wel interessant zal vinden.

– Om de vergelijking te trekken, want aan de ene kant helemaal niet kan natuurlijk… Maar dat was bij De witte stok het idee, dat het voor meer mensen was dan alleen mensen die blind zijn of mensen die zich daarmee identificeren, met een beperking. Hoe hebben jullie dat ervaren?

– Ik werk sinds mei bij Dag en Nacht. Het is alleen al een logistieke onderneming om samen te werken en om het technisch voor elkaar te krijgen. Dat is heel zwaar, daar moet je heel consistent in zijn. Het is moeilijk om mensen daarin te bieden wat ze nodig hebben. Ik weet eerlijk gezegd niet hoe dat vanaf het begin is gegaan en wat ze ervan hebben geleerd en eraan hebben overgehouden.

– Nathalie, jij bent radiomaker, en Robert, jij bent de hoofdpersoon. Daarin hebben jullie al een soort samenwerking. Oké, goed. Klaar voor de volgende? The Morrocan Dream.

[FRAGMENT] Ik krijg allemaal namen waarin ik me niet herkennen. Meestal vragen ze aan mij: Wat doe je hier? Wat doe jij hier? Mensen begrijpen het gewoon niet.

– Toen ik tegen mijn moeder zei: Ik ga naar Marokko toe… Mijn moeder dacht dat het een grap was. Wij zijn gewoon uit Marokko gegaan en jij gaat terug? 

– Ik had echt de behoefte om even afstand te nemen van België. Ik ben 28 jaar sociaal-maatschappelijk medewerker geweest met weinig erkenning en heel veel shit over me heen. Ik heb heel wat Marokkaanse Nederlanders in België zien komen en gaan.

– Onze podcast heet de Moroccan Dream, of toch Nightmare? We krijgen vaak de vraag hoe het eigenlijk is om te wonen in Marokko. We zullen het hebben over hier wonen en onze dubbele identiteit.

Ja, wat sprak je aan in deze podcast?

– Het is heel interessant, omdat dat hele beeld van hoe wij hier naar de eerste, tweede en derde generatie Marokkanen kijken, dat wordt omgedraaid. En ik ben ook zelf een dochter van vluchtelingen, de eerste generatie. Als je in Nederland woont, hoor je vaak: Ga terug naar je eigen land. Dat hebben ze gewoon gedaan! Dus ik ben benieuwd hoe de familie, die echt alles heeft moeten opgeven om ze hier een beter bestaan te geven, daartegen aankijkt, maar ook de mensen die achterblijven. Er zijn ook interlopers die terugkomen en zeggen dat ze Marokko gaan verbeteren. Dat spanningsveld is heel interessant, ik ben benieuwd hoe dat gaat uitpakken. En ook omdat Marjan zelf uit Marokko komt. Ze is hier geboren, maar ze is ook een jaar of vijf teruggeweest met hetzelfde idee en toen weer terug naar Nederland. Dat zou heel interessant kunnen zijn.

– Ja, wat zij zei: Veel mensen gaan terug, toch teleurgesteld of zo.

– Ik denk dat je vanuit die positie ook mooi de verschillen kan zien. Wat ik had bij deze pitch en in dit voorbeeld, dat is bij veel talkshows, dat het valt of staat bij de vorm waarin je het doet. En als ik dit lees, heb ik wel het gevoel dat er nog wat meer focus in kan. Voor nu is het een rechtstreeks een organisch gesprek tussen de twee vrouwen, maar volgens mij gaat het juist over welke grote thema’s je eruit kunt pakken en daar de diepte ingaan. Er staat: af en toe gaan we muziek draaien en af en toe interviewen we iemand anders. Maar om dit te laten werken, moet je het juist heel duidelijk maken. Het is het vaste format van hun twee, maar dan op grote thema’s. Anders wordt het vrijblijvend babbelen.

Wat ook interessant is, is de overeenkomst met Belgische Nederlanders. Een andere ervaring met Marokko.

– Denk je dat je publiek zal hebben in België en Nederland hiermee?

– Jazeker.

– Worden er podcasts geluisterd van elkaar in beide landen?

– Er vindt nu wel een redelijke kruisbestuiving plaats. Maar er is wel zoiets als de Belgische school, ze hebben wel hun eigen stijl. Ze luisteren niet veel Nederlandse podcasts, misschien De rode lantaarn.

-All right, de laatste. Deborah Cameron, ben je aanwezig? Welkom, leuk dat je er bent.

– Goedenavond, fantastische mensen. Ik ben 39 en ik ben moeder van baby King. Waarom wil ik meedoen? Ik wil een talkshow organiseren, programmeren rond het thema transformatie van trauma’s. Ik wil met verschillende sprekers in gesprek gaan over hoe ze hun trauma’s hebben getransformeerd tot iets positiefs. Mensen die zwart zijn of queer. Ik ben zelf een zwarte vrouw. Ik heb geleerd om trauma’s en negatieve ervaringen onder het tapijt te vegen, weet je wat, we praten niet over wat er is gebeurd, hangen onze vuile was niet buiten. Maar in deze show wil ik alles buiten hangen en bespreekbaar maken. Ik wil trauma’s doorbreken, mensen inspireren om aan zichzelf te werken en om toe te werken naar het volgende level van bewustzijn. Als jullie op de achtergrond iets horen, is dat mijn zoontje King. Ik probeer mijn dromen waar te maken, en een van die dromen is de talkshow. Dat is voor mij ook een manier om te werken aan het doorbreken van cirkels en om mijn trauma’s te transformeren. Dank jullie wel voor het luisteren, power to the people, dit is jullie girl Deborah, Mama D!

– Ik heb het hier uitgebreid met Marjan over gehad. Voor zover wij hebben kunnen achterhalen is er geen podcast in Nederland die over intergenerationele trauma’s van zwarte Nederlanders gaat, die zo breed en diepzinnig bespreekt. Het is echt gewoon heel interessant.

– Ik moest wel meteen denken… Ik vind het een heel sympathiek en vet idee en ook veel energie, maar wat je eerder zei over intrusiveness… Ik luister toevallig een aantal Amerikaanse podcasts over de traumatische kant. Dit is positief ingestoken, maar het herbeleven van een trauma kan voor iemand met een trauma heel zwaar zijn. Je kunt het in iets positiefs draaien.

– Maar je opent wel deuren bij mensen.

– Je hebt wel een bepaald level van professionaliteit nodig om daarmee te kunnen dealen.

– Daar heb je helemaal gelijk in. Ik weet niet hoe vaak je naar Dipsaus luistert, maar bij bijna elke aflevering is er in een bepaalde zin een mate van trauma. Afhankelijk van hoe… Juist omdat het een talkshow is en omdat je afspraken maakt met gasten…

– Safe space.

– Op basis daarvan, als ze zich veilig genoeg voelen om daarover te praten, kun je het uitzenden. We sturen altijd onze uitzending naar de gasten. Als we iets eruit moeten halen… Het hangt ervan af hoe je het benadert. Het kan intrusive zijn, maar het hoeft niet als je je gasten in bescherming neemt.

– Bedoel je je luisteraars, dat je iets triggert?

– Dat zou ook kunnen, maar dit is meer vanuit de psychotherapie. Letterlijk bij een trauma. Er zijn manieren om trauma’s op te lossen en soms is het de directe confrontatie met een trauma, dat kan in zichzelf traumatisch zijn.

– Ze heeft haar eigen rugzak. Ik denk dat ze vanuit haar eigen ervaring mensen die trauma’s hebben ervaren… Het wordt meer een gesprek met elkaar, delen.

– Dat is mijn belangrijkste vraag. Het moet geen kant-en-klare keukenoplossing zijn: ik ging mediteren en toen was alles goed. Maar als het veel meer op het persoonlijke vlak zit, is het denk ik wel goed.

– Heb je hier nog iets aan toe te voegen?

– Nou, ik kom zelf uit de Bijlmer. Ik werkte bij de sociale dienst. Dus ik herken wel iets van hoe moeilijk het is om überhaupt mensen zichzelf te laten openstellen en iets te delen. Ik denk dat er een grote rol is weggelegd voor mensen uit de gemeenschap.

– Juist als je je veilig voelt in de gemeenschap, kun je daarover praten. Maar als iemand bij je komt met een microfoon…

– Juist voor luisteraars kan dit soort podcasts heel erg helpen. Bij een trauma zit er vaak veel schaamte op. Dat is vaak het mechanisme van een trauma. Je loopt er zelf mee rond en je hebt het eigenlijk nooit gedeeld, dus je denkt dat er iets met je is. En door te horen: iemand anders loopt tegen dezelfde dingen aan, zeker wat betreft specifieke culturele thema’s… Dan is het heel empowering om dat te horen.

– Ja. Ik weet het niet, de laatste aflevering van Dipsaus, daarin zegt ze ook letterlijk in de podcast: Ze heeft dingen voor het eerst in de podcast verteld die ze eigenlijk nooit eerder heeft verteld. We hebben meerdere keren gevraagd of ze het zeker wist.

– Ergens anders ging het over transgenerationele trauma’s met iemand van Afghaanse afkomst. Het is ongekend wat mensen met zich meedragen.

– En er is ook weinig bekend in Nederland over dit onderwerp.

– Goed, dan gaan we nu door naar de laatste categorie, fictie.

– In a world…

– Jullie hadden zes of zeven inzendingen?

– Ja.

– Het is best wel een niche. Misschien weten mensen hun weg nog niet helemaal te vinden naar fictiepodcasts.

– Met name langs de commerciële of onafhankelijke weg is het een redelijke niche. Het zijn er niet zo heel veel. Er zijn een aantal makers die voor de VPRO hele vette dingen hebben gemaakt. En… wat wij merkten toen we met Staatsgeheim begonnen, is dat er vanuit de makers best veel vraag is: ik heb een vet idee, ik wil dit maken. Fictie is redelijk duur om te maken. Dat hoeft niet altijd als je het creatief aanvliegt. Maar het is soms lastig om te onderbouwen waarom het nu relevant is. Staatsgeheim is gemaakt door theatermakers tijdens de corona-uitbraak, toen de theaters letterlijk dichtgingen. Tijdens een meeting hebben we besloten: dit is een heel vet idee. En het was eigenlijk alleen nog maar het begin van een script. Ze hadden zelf nog nooit een podcast gemaakt, maar ze hadden wel een cast bij elkaar verzameld en er goed over nagedacht. Dat is de charme als je het niet via de publieke weg of een subsidie doet. Je hoeft niet eerst een boekwerk te maken met een hele motivatie. Het is veel meer. Als je het hoort of ziet en je denkt: dit is vet… dan gaan we het doen. Op basis daarvan heb ik dus ook deze inzending beoordeeld. Wat je zelf ook al zei: Het is totaal geen objectieve beoordeling. Uiteindelijk zouden wij het ook moeten uitbrengen. Ook iets wat ik dan zelf gewoon vet vind. Dus de dingen die ik heb uitgekozen, zitten ook wel in die hoek.

– Laten we gaan luisteren. Wilde je nog wat zeggen?

-Nee, let’s roll.

[FRAGMENT] … is complotdenker. Haar collega-cryptobotanicus, Emma, deelt haar obsessie. Dit tot ergernis van haar huisgenoten. Ze hebben er genoeg van om plotseling kluit der aarde in de douche of gootsteen aan te treffen. Wij zijn niet die personages, wij zijn Anna en Maaike. We zijn al meer dan tien jaar bevriend en we delen een interesse in een manier waarop verhalen de samenleving waarin ze worden gemaakt weerspiegelen en beïnvloeden.

– Wat we in onze podcast onderzoeken, zijn niet de actuele problemen waarmee we op onze telefoons dagelijks worden geconfronteerd, maar de vaak tegenstrijdige en moeilijk definieerbare gevoelens die deze oproepen. De podcast gaat over twee wereldvreemde onderzoekers, een verdwenen professor en een onmogelijke plant. Maar ook over vervreemding, een wereld die ongrijpbaar is en over de wankele relatie tussen planten en mensen.

– De wankele relatie tussen planten en mensen.

– Mooi toch?

– Heel mooi. Een onmogelijke plant vind ik ook heel mooi. Vroeger had je een sketch op de radio daarover, dan moest ik even aan denken.

– Ik dacht: is het een complotdenker? Maar dat is dus eigenlijk heel goed, als je direct een soort van wrijving hebt tussen waarheid en…

– Ja, en ik denk dat dat ook een heel vet thema is, wat wij in onze producties ook wel vet vinden. Het is duidelijk fictie, er staat ook overal dat het fictie is, maar ik heb letterlijk verhalen teruggehoord over Staatsgeheim van mensen die boos waren dat het niet echt was.

– Bij de Blankenberge-tapes waren mensen ook woedend.

– Dus het gaat over de realiteit, wat kun je wel of niet geloven? En bij fictie is dat ook: je moet in je mind’s eye al gaan inbeelden hoe het kan worden, en dat valt of staat met het idee. Dat is in de pitch al best wel concreet uitgewerkt, en daar hebben we ook op geselecteerd. Fictie kun je zo duur maken als je wil. Het kan een ton kosten. En in dit geval zou je het veel meer dit op een budgetmanier moeten aanvliegen, maar wel op een manier waarbij het verhaal overeind blijft.

– Ik heb twee vragen als editor: onder welk genre zou het moeten vallen?

 Dit zou wel fictie zijn.

– Sciencefiction, horror?

– Of fantasy. Video Palace, waar ik het over had, zit precies daar. Mystery werkt als een trein.

– Ook in Nederland?

– Veel podcasts zitten op het snijvlak van true crime, waarbij je gaat speculeren over wat mysterieuze dingen. In dit geval vond ik het idee best wel vet en ook relevant voor deze tijd, omdat het heel erg gaat over hoe mensen naar de realiteit kijken. We leven in een hele vage post-waarheidwereld, en volgens mij stond dat ook in de pitch, dat het realiteitsbesef van mensen is vervaagd, ook tijdens corona. Als je alleen nog maar achter een beeldscherm zit en geen echte mensen meer ziet, en de manier waarop je nieuws tot je neemt… Je ziet nieuws niet meer voorbijkomen, je ziet het alleen voorbijkomen op Twitter. In de helft van de gevallen is het anders gebeurd dan het er staat. Dat is wel een vibe waar je wat mee kan. Ik weet niet of dat het idee was, maar fictie valt of staat bij hoe het wordt overgebracht.

– Sfeer.

– Ik heb het niet te veel beoordeeld op sounddesign, dat komt later. Volgens mij is hun achtergrond dat ze schrijvers zijn. Maar in dit geval zou ik er professionele stemacteurs opzetten. En zelfs dan is het moeilijk, omdat je zo goed luistert eigenlijk.

– En met geluidseffecten.

– Van planten!

– Voor mij heeft het ook een beetje een psychedelisch laagje van realiteit.

– Je moet mensen in een bepaalde mindset helpen.

– Dat kun je heel goed in een bepaalde fictievorm doen. Ik ben enthousiast over het idee, maar ik zou de uitvoering in elk geval met acteurs doen en echt met een goede componist en sounddesign.

– Spannend. De volgende waar we naartoe gaan… O, even kijken. Ik moet zo meteen even improviseren, maar dat kan ik wel, hoor. Laten we eerst deze gaan doen. Niet geschikt voor kinderen.

[FRAGMENT] Ben je er? Welkom. Ja, psst, jij daar. Wil je een spannend verhaal horen? Het is wel zo spannend dat je niet kunt ophouden met luisteren, dat je het helemaal uit zult moeten luisteren. En misschien krijg je er zelfs nachtmerries van. Nee, wacht, je bent natuurlijk nog veel te klein om dit te horen. Dit verhaal is niet geschikt voor kinderen. Nee, je mag het niet luisteren, dan worden je ouders boos en dan kun je niet slapen, en dan komen ze bij mij zeuren. Ga maar weg.

Sta je daar nog steeds? Nou, je mag het wel luisteren. Maar dan wil ik ook niet dat je gaat zeuren. Je mag best schreeuwen als je het eng vindt, maar luisteren zul je. Hier in het huis van de spannende verhalen. Kom maar binnen als je durft… [KRAKENDE DEUR]

Waar ik als eerste best wel benieuwd naar ben, Arco, ik weet dat jij sowieso kinderen hebt… Zouden jullie je kind hiernaar laten luisteren? Het is supereng!

– Het ligt aan het moment van de dag. Mijn dochter is nog net iets te jong hiervoor. Het is ook een goede stem ervoor. Dat heeft niet iedereen.

– Zou ze het zelf kunnen inspreken?

– Dat geloof ik meteen hierbij. Je merkt dat het iemand is die met kinderen werkt. Je moet zo de juiste toon hebben als je met kinderen praat. En dit is wel die toon.

– Ik ben heel enthousiast over het concept ook.

– Ik ben ondertussen aan het improviseren, maar je moet gewoon doorpraten.

– In Amerika heb je een horrorpodcast, de No Sleep Podcast. Schrijvers kunnen korte verhalen aanleveren die door het productiehuis verfilmd– verpodcast worden in een goed verhaal, vaak met dezelfde vaste stemacteurs. Dat staat ook in de pitch, dat dat juist de bedoeling zou zijn, dat studenten op de schrijfopleiding ook hier korte verhalen voor kunnen aanleveren. En wat ik net ook zei: dat horror, mystery, dat werkt gewoon knettergoed in audio. En wij zouden graag shows voor kinderen willen maken. Dus ik ben heel enthousiast hierover. Wat hier ook geschreven staat in de pitch, goed sound effect… Wat wilde ik zeggen? Dat het dus verschillende korte afleveringen moeten worden met een vast team dat die verhalen kan uitwerken. Daardoor kun je heel uiteenlopende verhalen maken. De maker van deze pitch zegt ook heel duidelijk: Ik heb zelf geen kinderen en ik kijk geen kinderseries meer, maar vroeger had je echt dingen waar je bang van was. Karbonkel. En de Griezelbus. Dat was heel eng, maar je voelt je ook wel volwassen omdat je naar zoiets engs luistert. En ik geloof er heel erg in dat je dat heel vet kan maken en dat het voor kinderen heel leuk zou zijn.

– Mijn moeder sprak de ene beer in van de Teletubbies en ik krijg nog steeds memes dat zij mensen trauma’s heeft bezorgd.

– ‘Mijn moeder sprak de beer van de Teletubbies in’ is niet een zin die ik vanavond had verwacht!

– Nee, dus dat… Ik ben sowieso heel enthousiast over deze pitch, hoe het is ingesproken. We zouden moeten kijken of je het met een acteur gaat doen, maar de lol spat er in elk geval van af. Dat is het belangrijkste. En je hebt heel veel vrijheid, je zit niet aan een verhaal vast.

– En ondertussen bied je een platform dat heel schaars is voor scenario- en scriptschrijvers. Wij zouden talent kunnen spotten. Enerzijds is dit voor een breed publiek, maar het dominante verdienmodel is vaak nog advertenties En bij kinderen kom je dan op een slippery slope.

– Heb je ook in je bed geplast door dit verhaal …?

– Je bereikt de doelgroep via de ouders in dit geval. En podcastluisteraars zijn over het algemeen hoogopgeleide mensen. Als ouders zijn ze vaak heel erg helikopterouders. Je moet eerst de ouders overtuigen dat je je kinderen geen trauma’s gaat bezorgen, want de kinderen komen er zelf niet op. Ik heb een elfjarige en een veertienjarige en ze zitten alleen maar op YouTube. Ze luisteren nergens naar. Ze luisteren naar muziek.

– Ik zou denken van: een beetje bang moet kunnen, je hoeft niet alles met fluwelen handschoenen… Als ouder zou ik denken: liever iets zonder schermtijd, zonder TikTok.  Dus juist vanuit die overweging zou ik een goede podcast maken. Juist als het vanuit een professionele partij komt, kunnen ze wel denken: …

– Ook op basisscholen.

– Dat er niet opeens één aflevering tussenzit die helemaal psychet.

– Er zat net een verkeerd fragment in, maar dat is gefixt, dus we kunnen nu luisteren. De Poescast.

[FRAGMENT] Hoe is het eigenlijk met de poes van…

– Met deze week: Poef, de kat van Remco Campert.

– Justine, Cleopatra, Vincent, Socrates, Zelda, Beethoven. Ik heet Poef, u hoort het goed. Een naam zoals een spraakgebrek.

– Wat vinden anderen van dit idee?

  Dit is een goed idee. Er zijn zoveel poezenliefhebbers dat ik denk dat je sowieso publiek hebt. Een podcast is denk ik heel erg geschikt hiervoor.

– Jan van De Groene Amsterdammer:

– Ik denk dat je hiermee zondagochtend op de radio moet. Voor Vroege Vogels. En dan nog het wereldnieuws of zo. Maar radio over poezen… Mijn vriendin en ik zouden direct elke week luisteren.

– De directeur van NPO Radio-drama:

– Je moet er een genre van maken!

– Supergoed idee. Je hebt miljoenen poezenfilmpjes, maar op de radio is het stil.

– Dit was de allereerste Poescast, gemaakt door het kattenvrouwtje van de radio, Marloes.

– Ja, er wordt geapplaudisseerd. Wat me opviel aan deze podcast: het is een stuk pitch, het is ook een stuk name dropping, deze mensen hebben iets over mijn podcast gezegd. Wat deed dat met jou?

– Het is een algemeen psychologisch mechanisme dat meestal goed werkt, maar ik heb er niet naar geluisterd. Ik vond dit misschien wel de meest creatieve inzending. Het wordt omschreven als een podcast met een literair absurdistische insteek. En ik vind met name dat absurdistische element heel leuk.

– Ik moest denken aan die serie voor Zeppelin met Arjan Ederveen en Georgina Verbaan. Mijn kinderen zijn daardoor helemaal geïntrigeerd, ik zit vaak mee te kijken. Het is compromisloos, origineel. Waar ik vanuit de commerciële bril op afhaak, is dat ik denk dat het te niche is. Er zijn inderdaad veel poezenliefhebbers, maar dit is specifiek gericht op de literaire hoek. Dat zou voor mij iets te niche zijn, terwijl ik het voor mijn gevoel zelf wel heel vet vind. Het zou volgens mij wel bij de NPO passen en volgens mij is Marloes een ervaren radiomaker. Ze noemt een team met wie ze het zou willen doen, grote namen. Ik denk dat het product top zou zijn, maar ik twijfel eraan of je er veel mensen mee zou bereiken. Maar creatief en inhoudelijk vind ik het een heel leuk idee.

– Ebissé, volgens mij staat op de website van Dipsaus dat jij van poezen houdt?

– Ik kijk wel veel kattenfilmpjes. Ik ben geloof ik geabonneerd op vijf of zes accounts met poezen. Maar ik weet niet of ik de doelgroep ben. Daar twijfel ik aan, maar creatief en inhoudelijk is het zeker uniek en gedurfd. Hoe zeg je dat, zelfs als er geen geluid is… Alleen al het kijken naar poezen geeft mij rust. Daarom denk ik: hoe werkt dat dan? Als het een auteur is die ik niet mag, dan wil ik ook niks over zijn poes weten.

– In de pitch stond het ook en ik had dat ook toen ik luisterde: het zit qua genre tussen fictie en journalistiek verhalend in. Is het nu fictie of is het meer…

– Kun je het niet tot fictie maken? Dat je een verhaal vertelt vanuit het perspectief van…

– Het is inderdaad fictie, katten praten over het algemeen niet.

– Echt niet?

– Wat vond jij ervan, Arco?

– Ik wilde meer weten van wat ik dan uiteindelijk ga horen. Was het Remco Campert zelf? Door deze vertelvorm te gebruiken, kun je waarschijnlijk ook een onderwerp aansnijden dat je wil en absurdistisch commentaar op de samenleving leveren. Ik weet niet of dat de intentie was, ik had wel meer willen horen over waarvoor je het gereedschap wil gebruiken.

– En welke Franse president was dat ook alweer? Er is toch een boek geschreven door zijn hond? Dat is interessant, dat je echt vanuit het perspectief van de poes van al deze mensen… Je maakt er fictie van, maar de katten vertellen het verhaal. Dat zou interessant zijn, dan zou ik zeker wel luisteren.

– Er valt dus veel te halen als er een duidelijk stuur in zit, misschien. All right, mag ik een groot applaus voor de laatste finalisten? Dan is het moment aangebroken dat we gaan kijken naar de winnaars. Laten we de volgorde aanhouden die we voor deze avond hebben. Komen jullie er een beetje uit?

– Het is vooral lastig om te verantwoorden waarom mensen het niet zijn geworden. Laat ik beginnen met de W-tapes, die zijn het helaas niet geworden. Dat vond ik heel moeilijk omdat het idee heel goed in elkaar zit. Ik moet dus uitleggen waarom de keuze niet op jullie is gevallen. Ik heb goed contact met mensen bij Radio 2 en 5, ik kan jullie met hen contact brengen. Ze zijn op zoek naar verhalen die gelieerd zijn aan de actualiteit. Het zou bij ons gemaakt kunnen worden, maar ook bij de omroep. Jullie zijn het dus niet geworden, maar ik help jullie graag verder. Dan blijven over Femke en Michiel. We zijn voor Michiel gegaan, ook al is hij hier niet. Er is meer uit dat verhaal te halen. Het past ook heel erg bij Dag en Nacht, informatief, spannend maar toch wel relaxt. Misschien zit er ergens nog meer grenzen in dan in dit verhaal, maar ik vond het echt heel lekker om naar te luisteren, Femke. Het is natuurlijk superjammer dat de winnaar er niet is.

– Een groot applaus voor Michiel via de stream dan! Weet jij of hij terugkomt?

– Ik wist niet eens dat hij in het buitenland zat.

– Er komt in elk geval een apparaat zijn kant op en we gaan jullie koppelen. Spannend, ik vind het een leuk idee dat er het komende jaar een podcast gemaakt gaat worden. Ik ben benieuwd hoe het gaat worden. Ebissé? 

– Ik vind het moeilijk, ga ik het alvast zeggen? Dit is meer iets voor Marjan. Ik geloof niet in lijstjes en prijzen, maar we moesten kiezen. Nogmaals, we hebben gekeken naar de match met Dipsaus, maar ook onze idealen. We willen mensen die moeilijk toegang hebben tot de media en die willen we een kans bieden. Vooral op basis daarvan, want als je naar de puntentelling kijkt, hadden ze alle drie evenveel punten. Dus ze voldeden alle drie aan onze wensen. Uiteindelijk hebben we toch gekozen om met de Moroccan Dream…

– Ook niet aanwezig!

– Voor volgend jaar: je kunt beter niet aanwezig zijn!

– In Marokko hebben ze niet de benodigde tools om een podcast te maken over hoe het is om terug te keren, ook in een regime waar je niet alles vrijuit kunt zeggen. En omdat we bevriend zijn met Dag en Nacht Media, kunnen we ook altijd contact opnemen, niet met de verliezers, dat wil ik niet zeggen, we willen altijd contact met jullie hebben, maar we moesten een keuze maken. Het wordt een vrij moeilijke samenwerking, want we moeten bellen en zoomen.

– Er gaat ook een apparaat naar Marokko toe.

– We moeten kijken of zij daar de juiste techniek hebben. Het wordt een uitdaging, maar ook heel spannend.

– Een groot applaus, via de stream, voor de Moroccan Dream! Oké, tof. Freek?

-Het was best wel lastig om te kiezen, ook omdat de drie behoorlijk ver… Het zijn gewoon compleet andere concepten eigenlijk.

– Ze lagen wel heel ver uit elkaar.

– Dit is een volledig subjectieve keuze. Wie het in elk geval niet is geworden, is de Poescast. Ik denk ook dat Marloes zelf al een heel sterke achtergrond heeft en een netwerk om dit eventueel zelf te maken. Wat ik al zei: ik denk dat dit juist heel goed via de NPO zou kunnen. Ik denk dat het net iets minder het Topcast-geluid heeft waar wij naar zoeken. Tussen de andere twee ben ik eigenlijk nog steeds aan het twijfelen.

– Willen jullie nog een laatste advies geven?

– Ja, jij moet ermee aan de bak.

– Inmiddels heb ik het al besloten, maar ik hou me aanbevolen. Nee, ik denk dat het heel spannend is om de kindermarkt op te gaan. Dat klinkt heel creepy, maar je snapt wat ik bedoel. Daar ligt nu een monopolie bij de NPO. Maar als je daar doorheen kan breken en iets fris kan maken… En die andere is wel heel indie, het kan zomaar opeens iets heel tofs worden. Mijn keuze valt dan uiteindelijk op Niet geschikt voor kinderen.

– Iemand die er is!

– Ik vond het wel heel moeilijk, en nog steeds heel veel props voor het idee van De verdwenen professor.

– Zo had ik het genoemd, sorry, ik had jullie titel niet!

– Overwoekerd. Wat jullie niet heeft geholpen is dat wij dit najaar gaan komen met een podcast over planten, die speelt zich af in een post-apocalyptisch, psychedelisch Amsterdam. Daarom zag ik dit wel zitten. Ik ben benieuwd naar het verhaal, hoe jullie het hebben opgeschreven. Maar ik denk dat iets maken voor kinderen heel vet is, omdat het ook blijft hangen. Je weet 30 jaar later nog steeds wat je vroeger hebt gekeken. En het is een platform dat je kunt bieden aan aspirant-schrijvers, dat vind ik heel vet. En het is ook een manier om talent vroeg te ontdekken en te ondersteunen. Dat vond ik al met al het meest complete idee.

– Wil je naar het podium komen om er iets over te zeggen?

– Nee.

– We moeten in de microfoon blijven praten. Daar staat een microfoon voor je. Hallo, staat hij al aan?

– Hij zei net ook: Misschien win je wel, dan moet je een speech schrijven. En nu ben ik hier. Ik vind het superleuk. Mij lijkt het leuk om met schrijvende studenten hieraan samen te werken en om te ontdekken hoe we dat gaan doen, hoe we zo’n spannend verhaal gaan brengen. En dat je een platform kunt bieden om hun eerste verhaal aan een groter publiek te brengen door stemacteurs, of misschien door mezelf als ik het goed kan doen.

– Want dat stond in de pitch, je hebt de pabo gestudeerd. Dus de manier van vertellen is natuurlijk wel heel specifiek.

– Ja, misschien wel.

– Ik hoorde het net voor het eerst, maar het plezier spatte ervan af en het werkt zo aanstekelijk. Niet dat andere mensen er niet met plezier aan hebben gewerkt, maar je merkt het zo duidelijk en het werkt heel enthousiasmerend.

– Dat is heel grappig, ik heb het gewoon op de gang opgenomen. De deur die je hoorde is mijn deur. Het was een beetje houtje-touwtje. Het lijkt me heel leuk. Het moet allemaal nog in werking gesteld worden.

– Daar mogen jullie samen naar gaan kijken. Nog een applaus! Dan zijn we tot een einde gekomen. Ebissé?

– Ik vind het spannend, het podium is niks voor mij.

– Goed gedaan.

– Ook om te oordelen over andermans baby’s is best wel heftig.

– Wat vonden jullie ervan?

– Idem, het moeilijke van kunst… Er zijn geen objectieve maatstaven voor. Dat hebben we in ons werk ook, uiteindelijk ga je wel keuzes maken, maar die zijn altijd wel redelijk subjectief en arbitrair. De belangrijkste boodschap is: ga je eigen ding maken en niet te veel dingen namaken. Wat keer op keer goed werkt, is iets wat origineel is en waarvan je merkt: dit is met de juiste intenties gemaakt.

– Zeker. Ik heb heel lang de BNNVARA Academy gedaan. Er stonden allemaal mensen voor mijn neus die graag wilden presenteren. Op een gegeven moment leer je omgaan met mensen teleurstellen. Maar het niveau van de makers ligt zo hoog dat dit totaal geen ontmoediging moet zijn. Dit moet allemaal gemaakt worden, de makers moeten verder, dat is zeker. Verder is het heel eervol. Twee jaar geleden besefte ik dat Nederland ook podcasts kon gaan maken en dat dit een beroep kon worden. En nu zit ik hier, totaal iets anders dan ik aan het doen was. Het gaat gewoon heel snel, dus laat dit hier vooral niet ontmoedigen.

– Superbedankt voor je komst, en ook iedereen die hier naartoe is gekomen. Superbedankt en ik wens jullie een hele fijne avond!